جستجوی اخبار و مقالات

لطفاجهت جستجو کلمه یا جمله ی مورد نظر خود را در کادر زیر وارد نمایید

وابستگی به پیمانکار در پروژه‌های وب؛ مشکلی که هنگام انتخاب شرکت طراحی سایت باید دید

انتخاب شرکت طراحی سایت معمولاً با بررسی چند معیار انجام می‌شود: کیفیت نمونه‌کارها، هزینه اجرا، زمان تحویل، توان فنی و امکانات پیشنهادی. این معیارها مهم‌اند، اما یک موضوع اساسی اغلب در زمان عقد قرارداد نادیده گرفته می‌شود؛ اینکه سازمان پس از تحویل وب‌سایت تا چه اندازه برای مدیریت، تغییر و توسعه آن به همان شرکت وابسته خواهد بود؟در بسیاری از پروژه‌ها، وب‌سایت با موفقیت راه‌اندازی می‌شود و در ماه‌های نخست نیز مشکل خاصی وجود ندارد. اما مدتی بعد، برای تغییر یک بخش ساده، اضافه‌کردن قابلیت جدید یا حتی بررسی یک خطای فنی، سازمان متوجه می‌شود که اطلاعات کافی در اختیار ندارد و انجام تقریباً هر تغییری به حضور پیمانکار نیاز دارد.این وضعیت همیشه نتیجه ضعف فنی شرکت مجری نیست. گاهی پروژه از ابتدا به شکلی طراحی شده که دانش فنی، مستندات، دسترسی‌ها و کنترل زیرساخت در اختیار یک مجموعه باقی می‌ماند. در چنین شرایطی، سازمان به‌تدریج قدرت تصمیم‌گیری مستقل خود را از دست می‌دهد.وابستگی به پیمانکار در پروژه‌های وب،...

وابستگی به پیمانکار در پروژه‌های وب؛ مشکلی که هنگام انتخاب شرکت طراحی سایت باید دید

توضیحات

وابستگی به پیمانکار دقیقاً به چه معناست؟

هر وب‌سایت برای پشتیبانی و توسعه به دانش تخصصی نیاز دارد. طبیعی است که سازمان برای انجام برخی تغییرات پیچیده، رفع مشکلات فنی یا ارتقای زیرساخت از خدمات شرکت طراح استفاده کند. بنابراین، استفاده از خدمات پیمانکار به‌خودی‌خود نشانه وابستگی نامطلوب نیست.

مسئله زمانی شکل می‌گیرد که سازمان برای انجام کارهایی که باید امکان مدیریت آن‌ها را داشته باشد نیز ناچار به مراجعه به پیمانکار شود؛ کارهایی مانند تغییر محتوای صفحات، مدیریت کاربران، ایجاد بخش‌های جدید، دریافت نسخه پشتیبان یا دسترسی به اطلاعات فنی پروژه.

برای مثال، ممکن است مدیر محتوای سازمان نتواند بدون درخواست از شرکت طراح، یک صفحه جدید ایجاد کند. یا برای تغییر یک فرم ساده، مجبور باشد درخواست توسعه ثبت کند و منتظر اعلام هزینه و زمان اجرا بماند.

در این وضعیت، پیمانکار دیگر صرفاً ارائه‌دهنده خدمات تخصصی نیست؛ بلکه به واسطه‌ای دائمی میان سازمان و وب‌سایتی تبدیل می‌شود که مالکیت و مسئولیت آن باید در اختیار خود سازمان باشد.

وابستگی چگونه در طول زمان ایجاد می‌شود؟

این مشکل معمولاً یک‌باره به وجود نمی‌آید. در بسیاری از پروژه‌ها، مجموعه‌ای از تصمیم‌های کوچک در زمان طراحی و توسعه باعث شکل‌گیری آن می‌شود.

۱. نبود مستندات فنی و اجرایی

اگر ساختار نرم‌افزار، معماری سیستم، نحوه ارتباط بخش‌ها، تنظیمات اصلی و روش استقرار پروژه مستند نشده باشد، اطلاعات ضروری فقط در اختیار تیم توسعه‌دهنده باقی می‌ماند.

در نتیجه، حتی یک تیم فنی دیگر نیز برای ادامه کار باید ابتدا زمان زیادی صرف شناخت سیستم کند. این موضوع هزینه تغییر پیمانکار را افزایش می‌دهد و سازمان را به ادامه همکاری با مجری قبلی سوق می‌دهد.

۲. محدودبودن دسترسی‌های سازمان

گاهی تمام دسترسی‌های مهم، از مدیریت سرور و دامنه گرفته تا پایگاه داده، پنل مدیریتی و مخزن کد، در اختیار شرکت پیمانکار است. سازمان ممکن است فقط یک نام کاربری برای ورود به پنل مدیریت سایت دریافت کند.

چنین شرایطی در زمان همکاری شاید مسئله مهمی به نظر نرسد، اما هنگام تغییر شرکت پشتیبان یا بروز اختلاف می‌تواند مشکلات جدی ایجاد کند.

۳. طراحی سیستم به شکلی که تغییرات به توسعه‌دهنده وابسته باشد

اگر CMS یا پنل مدیریت به‌اندازه کافی امکانات نداشته باشد، مدیران سازمان برای تغییرات متداول نیز به برنامه‌نویس نیاز پیدا می‌کنند.

برای مثال، اگر افزودن یک نوع محتوای جدید، تغییر ساختار یک صفحه یا تعریف یک فیلد اطلاعاتی فقط از طریق تغییر کد امکان‌پذیر باشد، هزینه توسعه در طول زمان افزایش پیدا می‌کند.

۴. استفاده از فناوری‌ها و ابزارهای اختصاصی بدون مستندات کافی

توسعه اختصاصی همیشه انتخاب نامناسبی نیست؛ بسیاری از نیازهای سازمان‌های بزرگ با راهکارهای اختصاصی بهتر پاسخ داده می‌شوند. مشکل زمانی ایجاد می‌شود که ابزارها، کتابخانه‌ها یا ساختارهای اختصاصی بدون مستندسازی و بدون امکان انتقال دانش به تیم دیگر استفاده شوند.

در این شرایط، حتی اگر سازمان مالک وب‌سایت باشد، توانایی نگهداری مستقل آن را نخواهد داشت.

۵. قراردادهای مبهم درباره مالکیت و تحویل

اگر در قرارداد مشخص نشده باشد مالکیت کدها، طراحی‌ها، مستندات، اطلاعات و حساب‌های زیرساختی متعلق به چه کسی است، ممکن است هنگام پایان همکاری اختلاف ایجاد شود.

این موضوع به‌ویژه زمانی اهمیت دارد که سازمان بخواهد توسعه پروژه را به شرکت دیگری واگذار کند.

چرا این وابستگی برای سازمان هزینه‌ساز است؟

وابستگی به پیمانکار فقط به معنای پرداخت هزینه بیشتر برای خدمات فنی نیست. آثار آن در بخش‌های مختلف فعالیت سازمان دیده می‌شود.

افزایش هزینه تغییرات: وقتی انجام هر تغییر به شرکت مجری وابسته باشد، سازمان برای کارهایی که ممکن است با امکانات مناسب مدیریت محتوا یا تیم داخلی قابل انجام باشند نیز هزینه توسعه پرداخت می‌کند.

کاهش سرعت تصمیم‌گیری: گاهی یک تغییر ضروری باید در زمان کوتاهی انجام شود، اما سازمان ناچار است ابتدا درخواست خود را ثبت کند، منتظر بررسی پیمانکار بماند و سپس درباره زمان و هزینه اجرا تصمیم بگیرد.

محدودشدن انتخاب پیمانکار جدید: اگر اطلاعات فنی و مستندات پروژه در اختیار سازمان نباشد، شرکت جدید برای پذیرش مسئولیت با ابهام و ریسک زیادی روبه‌رو می‌شود. این مسئله ممکن است هزینه انتقال پروژه را افزایش دهد یا حتی باعث شود برخی شرکت‌ها از پذیرش آن خودداری کنند.

افزایش ریسک تداوم خدمات: در صورت قطع همکاری، تغییر ساختار شرکت مجری یا بروز مشکلات ارتباطی، ممکن است دسترسی به خدمات پشتیبانی و رفع خطا با تأخیر مواجه شود.

کاهش قدرت نظارت سازمان: وقتی اطلاعات کافی درباره عملکرد سیستم، زیرساخت و تغییرات انجام‌شده وجود نداشته باشد، ارزیابی کیفیت خدمات پیمانکار نیز دشوار می‌شود.

در یک پروژه سازمانی، این هزینه‌ها می‌توانند در طول چند سال از بخش قابل‌توجهی از هزینه اولیه طراحی و توسعه بیشتر شوند.

هنگام انتخاب شرکت طراحی سایت، چه معیارهایی را بررسی کنیم؟

برای جلوگیری از وابستگی ناخواسته، بهتر است ارزیابی شرکت طراحی سایت فقط به نمونه‌کار و پیشنهاد قیمت محدود نشود. سازمان باید بداند پس از تحویل پروژه، چه میزان کنترل و اختیار در اختیار خواهد داشت.

چند سؤال مشخص می‌تواند تصویر روشن‌تری ارائه دهد:

  • آیا سازمان به پنل مدیریت کامل و متناسب با نیازهای خود دسترسی خواهد داشت؟
  • آیا کد منبع پروژه و مستندات فنی در چارچوب قرارداد تحویل می‌شوند؟
  • دامنه، هاست، سرور و سایر حساب‌های زیرساختی به نام چه کسی ثبت خواهند شد؟
  • آیا امکان دریافت نسخه پشتیبان و انتقال آن به زیرساخت دیگر وجود دارد؟
  • اگر سازمان بخواهد پشتیبانی را به شرکت دیگری واگذار کند، چه اطلاعات و دسترسی‌هایی در اختیار خواهد داشت؟
  • آیا ساختار نرم‌افزار به‌گونه‌ای طراحی شده که توسعه آن توسط تیم فنی دیگری نیز امکان‌پذیر باشد؟
  • کدام تغییرات از طریق پنل مدیریت قابل انجام‌اند و کدام موارد به برنامه‌نویسی نیاز دارند؟
  • آیا شرکت مجری برای آموزش مدیران و کاربران سازمان برنامه مشخصی دارد؟

پاسخ این پرسش‌ها باید تا حد امکان در پیشنهاد فنی و قرارداد پروژه منعکس شود. اتکا به توضیحات شفاهی، به‌خصوص در پروژه‌های بزرگ و بلندمدت، کافی نیست.

مالکیت وب‌سایت را با دسترسی به پنل مدیریت اشتباه نگیریم

یکی از نکات مهم در قراردادهای طراحی سایت، تفکیک مالکیت از دسترسی مدیریتی است.

ممکن است سازمان بتواند وارد پنل مدیریت شود و محتوای سایت را تغییر دهد، اما همچنان به کدهای منبع، پایگاه داده، تنظیمات سرور یا اطلاعات مربوط به سرویس‌های اصلی دسترسی نداشته باشد.

از سوی دیگر، دریافت کد منبع نیز به‌تنهایی به معنای امکان نگهداری مستقل نیست. اگر ساختار پروژه مستند نشده باشد، وابستگی‌های نرم‌افزاری مشخص نباشند یا فرآیند راه‌اندازی و استقرار سیستم توضیح داده نشده باشد، استفاده عملی از کدها دشوار خواهد بود.

بنابراین، مالکیت و قابلیت انتقال باید در چند سطح بررسی شوند:

  • مالکیت دارایی‌های دیجیتال: تعیین وضعیت حقوقی کد منبع، طراحی‌های اختصاصی، محتوا و سایر خروجی‌های پروژه.
  • دسترسی به اطلاعات و زیرساخت: تحویل دسترسی‌های لازم به دامنه، سرور، پایگاه داده، پنل مدیریت و سرویس‌های مرتبط.
  • مستندات فنی: ارائه اطلاعات معماری، فناوری‌های استفاده‌شده، وابستگی‌ها و تنظیمات اصلی.
  • امکان استقرار مجدد: مشخص‌بودن مراحل نصب و راه‌اندازی پروژه در یک محیط دیگر.
  • امکان انتقال دانش: آموزش و ارائه اطلاعات لازم برای ادامه مدیریت و توسعه سیستم.

البته جزئیات حقوقی مالکیت کدها و مجوز استفاده از نرم‌افزارهای ثالث باید در قرارداد به‌صراحت تعیین شود. استفاده از کتابخانه‌ها یا محصولات دارای مجوز مستقل نیز ممکن است محدودیت‌هایی داشته باشد که لازم است از ابتدا مشخص شوند.

یک سیستم مدیریت محتوای مناسب، وابستگی را کمتر می‌کند

یکی از راه‌های کاهش وابستگی به پیمانکار، طراحی پنل مدیریت متناسب با نیاز واقعی سازمان است.

در یک CMS مناسب، مدیران محتوا باید بتوانند بدون مراجعه مداوم به تیم فنی، فعالیت‌های روزمره خود را انجام دهند؛ از ایجاد و ویرایش صفحات گرفته تا مدیریت اخبار، تصاویر، فایل‌ها، کاربران و بخش‌های قابل مدیریت سایت.

همچنین بهتر است ساختار محتوا به شکلی طراحی شود که اضافه‌کردن اطلاعات جدید یا مدیریت انواع مختلف محتوا، در محدوده اختیارات مدیران مجاز امکان‌پذیر باشد.

البته نباید انتظار داشت تمام تغییرات از طریق پنل مدیریت انجام شوند. توسعه قابلیت‌های جدید، تغییر معماری، اتصال به سامانه‌های دیگر یا اصلاح بخش‌های پیچیده همچنان به دانش تخصصی نیاز دارد.

هدف یک CMS خوب این نیست که نیاز به نیروی فنی را به‌طور کامل حذف کند؛ بلکه باید مرز روشنی میان وظایف مدیریتی و تغییرات تخصصی ایجاد کند. به این ترتیب، تیم فنی به‌جای درگیرشدن با درخواست‌های ساده و تکراری، می‌تواند روی توسعه و بهبود واقعی سیستم تمرکز کند.

نقش مستندسازی در کاهش وابستگی

مستندسازی گاهی در پروژه‌های طراحی سایت به‌عنوان کاری تکمیلی در نظر گرفته می‌شود؛ کاری که اگر زمان یا بودجه باقی ماند انجام خواهد شد. اما در پروژه‌های سازمانی، مستندات بخشی از خروجی اصلی پروژه هستند.

فرض کنیم شرکت مجری پس از چند سال همکاری تصمیم به خاتمه قرارداد بگیرد. اگر سازمان مستندات مناسبی در اختیار داشته باشد، تیم جدید می‌تواند با شناخت بهتری مسئولیت پشتیبانی را بر عهده بگیرد. در غیر این صورت، بخش زیادی از زمان و هزینه صرف بررسی ساختار موجود خواهد شد.

مستندات پروژه بهتر است متناسب با ابعاد آن شامل موارد زیر باشد:

  • معرفی معماری و اجزای اصلی سیستم
  • مشخصات فناوری‌ها و نسخه‌های مورد استفاده
  • ساختار پایگاه داده و ارتباط بخش‌های مختلف
  • روش نصب، راه‌اندازی و استقرار
  • نحوه تهیه و بازیابی نسخه پشتیبان
  • فهرست سرویس‌ها و ارتباط با سامانه‌های دیگر
  • شیوه مدیریت کاربران و دسترسی‌ها
  • سوابق تغییرات و توسعه‌های مهم

مستندات باید در طول عمر پروژه به‌روزرسانی شوند. تحویل یک فایل قدیمی که با نسخه فعلی سیستم مطابقت ندارد، عملاً کمکی به تیم نگهداری نخواهد کرد.

آیا داشتن تیم فنی داخلی ضروری است؟

همه سازمان‌ها نیازی به تشکیل یک تیم توسعه نرم‌افزار داخلی ندارند. بسیاری از شرکت‌ها ترجیح می‌دهند خدمات فنی، پشتیبانی و توسعه وب‌سایت خود را به یک مجموعه متخصص واگذار کنند. این تصمیم می‌تواند از نظر اقتصادی و اجرایی کاملاً منطقی باشد.

اما حتی در چنین مدلی، سازمان باید یک متولی مشخص برای مدیریت وب‌سایت داشته باشد؛ فرد یا واحدی که وضعیت پروژه، دسترسی‌ها، قراردادها، درخواست‌های توسعه و عملکرد پیمانکار را پیگیری کند.

این مسئولیت لزوماً به معنای برنامه‌نویسی نیست. مهم آن است که سازمان بداند چه خدماتی دریافت می‌کند، چه تغییراتی روی سیستم انجام شده و در صورت نیاز چگونه می‌تواند مسیر همکاری را تغییر دهد.

در سازمان‌های بزرگ‌تر، وجود یک تیم فنی یا فناوری اطلاعات که بتواند مستندات را بررسی کند، بر کیفیت توسعه نظارت داشته باشد و درباره معماری تصمیم‌گیری کند، مزیت مهمی محسوب می‌شود.

در واقع، برون‌سپاری اجرای فنی نباید به معنای واگذاری کامل دانش و اختیار پروژه باشد.

قرارداد پشتیبانی باید مسیر آینده را مشخص کند

بسیاری از قراردادهای طراحی سایت درباره زمان تحویل و هزینه اجرا جزئیات زیادی دارند، اما درباره شرایط پایان همکاری یا انتقال پروژه توضیحات کافی ارائه نمی‌کنند.

در حالی که سازمان باید از همان ابتدا بداند اگر در آینده تصمیم به تغییر پیمانکار بگیرد، چه فرآیندی طی خواهد شد.

بهتر است قرارداد درباره مواردی مانند مالکیت و تحویل دارایی‌های پروژه، دسترسی به زیرساخت‌ها، تحویل نسخه پشتیبان، ارائه مستندات به‌روز، همکاری در انتقال اطلاعات و تعیین وضعیت خدمات پس از پایان قرارداد شفاف باشد.

همچنین باید مشخص شود در دوره پشتیبانی چه خدماتی ارائه می‌شوند و چه مواردی جزو توسعه جدید محسوب می‌شوند. برای مثال، رفع خطای موجود با افزودن یک قابلیت تازه یکسان نیست و بهتر است حدود مسئولیت و هزینه هرکدام از ابتدا تعریف شود.

چنین شفافیتی نه‌تنها از اختلاف‌های احتمالی جلوگیری می‌کند، بلکه رابطه سازمان و شرکت مجری را نیز حرفه‌ای‌تر و قابل پیش‌بینی‌تر می‌سازد.

انتخاب شرکت طراحی سایت، تصمیمی نیست که فقط با تحویل یک وب‌سایت به پایان برسد. یک وب‌سایت سازمانی در طول سال‌های فعالیت خود به تغییر، توسعه، نگهداری و به‌روزرسانی نیاز دارد. بنابراین، سازمان باید از همان ابتدای پروژه به این موضوع فکر کند که پس از تحویل، چه میزان اختیار و امکان مدیریت در اختیار خواهد داشت.

همکاری با یک شرکت متخصص و باتجربه می‌تواند ارزش زیادی برای سازمان ایجاد کند؛ اما این همکاری زمانی پایدار و حرفه‌ای خواهد بود که بر پایه شفافیت، مستندسازی، انتقال دانش و تعیین دقیق مالکیت و مسئولیت‌ها شکل بگیرد.

شرکت طراحی سایت مناسب، صرفاً مجموعه‌ای نیست که بتواند پروژه را با کیفیت فنی و ظاهری مطلوب تحویل دهد. بلکه باید سیستمی ایجاد کند که سازمان بتواند آن را بشناسد، مدیریت کند و در صورت نیاز، بدون گرفتارشدن در محدودیت‌های فنی یا قراردادی، مسیر توسعه آن را تغییر دهد.

معیار مهم در انتخاب پیمانکار این نیست که سازمان پس از تحویل دیگر به هیچ متخصصی نیاز نداشته باشد؛ بلکه این است که برای ادامه فعالیت وب‌سایت، مجبور به وابستگی انحصاری به همان پیمانکار نشود.